Hoe het ooit begon


Lang geleden, toen begon het al, toen mijn oma heel wat kleertjes voor mij naaide, ik was nog een baby. De allermooiste, die heb ik altijd bijgehouden. Ik heb er een fotootje van gemaakt, ze zijn wel wat verfrommeld, maar nog o zooooo schoon. Ik dacht, mijn dochters later, die gaan die ook dragen. Maar wat denkt ge? Ik heb jongens, en geen meiskes. En toch heb ik ze bijgehouden. Oma heeft mij de liefde voor het handwerken bijgebracht : naaien, haken en breien. Alles kon ze. Mijn poppenkleertjes naaide ik met de hand, ik ging truikes breien voor de knuffelberen, en ik haakte. Helaas heb ik niks meer van deze spullekes, want ik ben al zoooo vaak verhuisd in mijn leven, ze hebben die talloze verhuizen niet overleefd.

Dan deed ik jaren niks. Toen kwam Arno, en ik ging truikes breien, maar voor de rest niet veel meer.
Toen kwam Vicske, nu 2 jaar en 4 maand geleden. En Vicske was gelijk heel lief, en superschattig, maar niet echt een slaapbaby te noemen, hij hing dag en nacht op mij, of in de draagdoek. (hij is nog steeds geen slaapwonder, dat is denk ik nog zacht uitgedrukt…) Dus ik zat daar, en ik vond die kleine frummel wel lekker zacht en warm, maar ik wou wat ‘om handen hebben’ : en ik begon terug te handwerken : breien vooral. En toen wou ik katoenen luiers, en ik kocht er, maar ik had er niet genoeg. En toen kreeg ik de naaimachine van schoonmama (want zij kocht een nieuwe). En ik leerde naaien met de machine, voor het eerst : luiers, servetten, inleggers, lakentjes. Genieten dat ik deed. En het lukte beter. Toen ging de machine stuk. En ik kreeg van schoonmama een nieuwe, een spiksplinternieuwe.
Dus ik wou op les. Na 5 lessen had ik het wel gezien, het ging zoooooooooooo traag en buiten babbelen gebeurde daar heel weinig. Dus ik besloot autodidact te worden, en ik naaide, en naaide, en naaide.
En de hedendaagse resultaten van al dat genaai, gehaak en gebrei laat ik nu in deze blog zien.
Ik ben wel op zoek naar goede naailessen, want ik bots toch op kleine probleempjes, en detailfreak als ik ben, zou ik dat wel fijn vinden, dat iemand die dingen uitlegt.
En het handwerk heeft zo mijn leven veranderd, dat ik echt niet meer zonder kan, en daarom word ik vanaf januari WAHM, en kan iedereen die wil allerlei leuke spulletjes bij mij bestellen!!!!! Hoera!!!
Het stokje ging al vaak door, dus ik kies zelf niemand, maar voelt ge u geroepen om ook een verhaal te vertellen, doe gerust.

Hoe het ooit begon


Lang geleden, toen begon het al, toen mijn oma heel wat kleertjes voor mij naaide, ik was nog een baby. De allermooiste, die heb ik altijd bijgehouden. Ik heb er een fotootje van gemaakt, ze zijn wel wat verfrommeld, maar nog o zooooo schoon. Ik dacht, mijn dochters later, die gaan die ook dragen. Maar wat denkt ge? Ik heb jongens, en geen meiskes. En toch heb ik ze bijgehouden. Oma heeft mij de liefde voor het handwerken bijgebracht : naaien, haken en breien. Alles kon ze. Mijn poppenkleertjes naaide ik met de hand, ik ging truikes breien voor de knuffelberen, en ik haakte. Helaas heb ik niks meer van deze spullekes, want ik ben al zoooo vaak verhuisd in mijn leven, ze hebben die talloze verhuizen niet overleefd.

Dan deed ik jaren niks. Toen kwam Arno, en ik ging truikes breien, maar voor de rest niet veel meer.
Toen kwam Vicske, nu 2 jaar en 4 maand geleden. En Vicske was gelijk heel lief, en superschattig, maar niet echt een slaapbaby te noemen, hij hing dag en nacht op mij, of in de draagdoek. (hij is nog steeds geen slaapwonder, dat is denk ik nog zacht uitgedrukt…) Dus ik zat daar, en ik vond die kleine frummel wel lekker zacht en warm, maar ik wou wat ‘om handen hebben’ : en ik begon terug te handwerken : breien vooral. En toen wou ik katoenen luiers, en ik kocht er, maar ik had er niet genoeg. En toen kreeg ik de naaimachine van schoonmama (want zij kocht een nieuwe). En ik leerde naaien met de machine, voor het eerst : luiers, servetten, inleggers, lakentjes. Genieten dat ik deed. En het lukte beter. Toen ging de machine stuk. En ik kreeg van schoonmama een nieuwe, een spiksplinternieuwe.
Dus ik wou op les. Na 5 lessen had ik het wel gezien, het ging zoooooooooooo traag en buiten babbelen gebeurde daar heel weinig. Dus ik besloot autodidact te worden, en ik naaide, en naaide, en naaide.
En de hedendaagse resultaten van al dat genaai, gehaak en gebrei laat ik nu in deze blog zien.
Ik ben wel op zoek naar goede naailessen, want ik bots toch op kleine probleempjes, en detailfreak als ik ben, zou ik dat wel fijn vinden, dat iemand die dingen uitlegt.
En het handwerk heeft zo mijn leven veranderd, dat ik echt niet meer zonder kan, en daarom word ik vanaf januari WAHM, en kan iedereen die wil allerlei leuke spulletjes bij mij bestellen!!!!! Hoera!!!
Het stokje ging al vaak door, dus ik kies zelf niemand, maar voelt ge u geroepen om ook een verhaal te vertellen, doe gerust.

Een reactie op “Hoe het ooit begon

  1. LiLa zegt:

    Leuk om hier nog een thuisblijfmoeder te ontdekken! Veel succes met je ‘winkeltje’. Ik volg ook naailes, vooral op het vlak van afwerking heb ik al wel wat bijgeleerd. Altijd welkom bij ons in de les! (maak een beetje reclame want als er niet genoeg inschrijvingen zijn gaat ze niet door 🙂 )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *