De toevallige flashy trui



Een trui voor Vic, in knalrode sokkenwol, met extra blauw en groen erbij.

Soms ontstaan dingen toevallig, zoals deze trui. Het verhaal erachter zit zo :
Ik ga voor iemand een mooi broekpak breien. Met een patroon uit een oud boek, en ik begon, en zoals vaker gebeurt tegenwoordig, botste ik op patroon-problemen. Het klikte niet, te veel losse onderdelen, het zat niet mooi in elkaar, het klopte niet.
Dus ik dacht, en liet het een paar dagen bezinken.
En toen besloot ik top-down te gaan proberen, zoals mijn laatste gehaakte vestjes. Bovenaan beginnen en in 1 stuk doorwerken naar beneden toe. (geloof me, dit is zooooo fijn, geen onderdelen in elkaar zetten, de pasvorm is zo fijn, en het werkt heerlijk)
Ik begon te experimenteren, en na een stukje breien lukte het, en het broekpak kreeg vorm in mijn hoofd. En het experiment-breiwerk, dat was al een stuk gevorderd, en ik vond het zonde om uit te halen, dus ik besloot er een Vic-truike van te maken.
Halverwege snapte ik dat mijn vesteke vooraan niet over elkaar dicht ging gaan, want als je dat wil doen, heb je natuurlijk extra steken nodig, voor de overlapping, en die had ik niet.
Dus maar weer nadenken, en toen kwam dit idee : felgekleurde sluitingen die wat doen denken aan gespen. En Vic, die vindt het alleen maar super. Rood is zijn lievelingskleur, en die gespen bevallen hem ook wel! (gelukkig maar)
Nu nog even afwachten of het niet te fris is, met die openingen achter die gespen. Als dat zo is, zet ik er een stuk groen achter.
En ondertussen ben ik al met volle moed aan dat broekpak begonnen.

De toevallige flashy trui



Een trui voor Vic, in knalrode sokkenwol, met extra blauw en groen erbij.

Soms ontstaan dingen toevallig, zoals deze trui. Het verhaal erachter zit zo :
Ik ga voor iemand een mooi broekpak breien. Met een patroon uit een oud boek, en ik begon, en zoals vaker gebeurt tegenwoordig, botste ik op patroon-problemen. Het klikte niet, te veel losse onderdelen, het zat niet mooi in elkaar, het klopte niet.
Dus ik dacht, en liet het een paar dagen bezinken.
En toen besloot ik top-down te gaan proberen, zoals mijn laatste gehaakte vestjes. Bovenaan beginnen en in 1 stuk doorwerken naar beneden toe. (geloof me, dit is zooooo fijn, geen onderdelen in elkaar zetten, de pasvorm is zo fijn, en het werkt heerlijk)
Ik begon te experimenteren, en na een stukje breien lukte het, en het broekpak kreeg vorm in mijn hoofd. En het experiment-breiwerk, dat was al een stuk gevorderd, en ik vond het zonde om uit te halen, dus ik besloot er een Vic-truike van te maken.
Halverwege snapte ik dat mijn vesteke vooraan niet over elkaar dicht ging gaan, want als je dat wil doen, heb je natuurlijk extra steken nodig, voor de overlapping, en die had ik niet.
Dus maar weer nadenken, en toen kwam dit idee : felgekleurde sluitingen die wat doen denken aan gespen. En Vic, die vindt het alleen maar super. Rood is zijn lievelingskleur, en die gespen bevallen hem ook wel! (gelukkig maar)
Nu nog even afwachten of het niet te fris is, met die openingen achter die gespen. Als dat zo is, zet ik er een stuk groen achter.
En ondertussen ben ik al met volle moed aan dat broekpak begonnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *