over warme vestekes en sjaals voor dochters




Ik kreeg een fietsje voor Vic van KamielandOdille, zomaar, helemaal voor niks, dus ik bezorgde haar een sjaal, gehaakt. Die werd blij onthaald, en er werd met lof over gepraat, dat hij mooi was, en zacht. En ik hoorde dat de dochter jaloers was.

Dat had ik zo nog wel gewild, een dochter. Maar ik ben gezegend met 2 zonen, prachtige zonen, en geen dochters.

Dus ikke blij, en ik besloot om er ook eentje te haken voor dochterlief.
Ook weer een zachte, maar met andere kleurtjes deze keer : jeansblauwe mohair, gemengd met een Lanagrossa sokkenwolletje in tinten van blauw, paars, fuchsia, groen, rood, …
Ik maakte hem breed, da’s lekker warm, en naaide er ook 2 oude vintage knoopkes op. De sjaal kan naar eigen goesting dichtgeknoopt worden, want hij is in stokjes gehaakt, dus de openingen tussen de steken kunnen dienst doen als knoopsgaatjes.
Nu maar hopen dat het naar de smaak is van de dochter, want ik heb begrepen dat ze ook onlangs 9 werd, en we weten, da’s bijna tienerleeftijd, en tieners krijgen eigenzinnige smaken… (daar heb ik namelijk dagelijks ervaring mee, haha…)
Voor mezelf een vesteke, 100 % wol, van Lanagrossa, tinten van fuchsia met bruin en paars, los uit de hand gebreid. Ik ben zelf dol op wollen truien en vesten, alleen vind ik lange mouwen niet altijd even praktisch. Dat hangt dan overal in (allé bij mij dan toch) en op rustige dagen vind ik dat allemaal ok, maar als ik druk ben met koken en de kids en … vind ik dat altijd zo’n zonde om schoon wolgoed vuil te maken. Dus kortere mouwen, altijd draagbaar dus. Vlindermouwtjes noem ik deze…
Het vesteke valt los, maar niet oversized, dus ‘t is ook nog elegant.
Ik heb er van die paarsige leren knopen opgezet.
Content jaja, ik ben er blij mee.

over warme vestekes en sjaals voor dochters




Ik kreeg een fietsje voor Vic van KamielandOdille, zomaar, helemaal voor niks, dus ik bezorgde haar een sjaal, gehaakt. Die werd blij onthaald, en er werd met lof over gepraat, dat hij mooi was, en zacht. En ik hoorde dat de dochter jaloers was.

Dat had ik zo nog wel gewild, een dochter. Maar ik ben gezegend met 2 zonen, prachtige zonen, en geen dochters.

Dus ikke blij, en ik besloot om er ook eentje te haken voor dochterlief.
Ook weer een zachte, maar met andere kleurtjes deze keer : jeansblauwe mohair, gemengd met een Lanagrossa sokkenwolletje in tinten van blauw, paars, fuchsia, groen, rood, …
Ik maakte hem breed, da’s lekker warm, en naaide er ook 2 oude vintage knoopkes op. De sjaal kan naar eigen goesting dichtgeknoopt worden, want hij is in stokjes gehaakt, dus de openingen tussen de steken kunnen dienst doen als knoopsgaatjes.
Nu maar hopen dat het naar de smaak is van de dochter, want ik heb begrepen dat ze ook onlangs 9 werd, en we weten, da’s bijna tienerleeftijd, en tieners krijgen eigenzinnige smaken… (daar heb ik namelijk dagelijks ervaring mee, haha…)
Voor mezelf een vesteke, 100 % wol, van Lanagrossa, tinten van fuchsia met bruin en paars, los uit de hand gebreid. Ik ben zelf dol op wollen truien en vesten, alleen vind ik lange mouwen niet altijd even praktisch. Dat hangt dan overal in (allé bij mij dan toch) en op rustige dagen vind ik dat allemaal ok, maar als ik druk ben met koken en de kids en … vind ik dat altijd zo’n zonde om schoon wolgoed vuil te maken. Dus kortere mouwen, altijd draagbaar dus. Vlindermouwtjes noem ik deze…
Het vesteke valt los, maar niet oversized, dus ‘t is ook nog elegant.
Ik heb er van die paarsige leren knopen opgezet.
Content jaja, ik ben er blij mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *